خیلی زود دیر میشه!! (قسمت اول)

0 40

روزگارانی انسان ها بدلیل عدم آگاهی کافی و همچنین نداشتن وقت کافی و انگیزه کافی، فقط زمانی به سلامت خود رسیدگی می کردند که آسیب جسمانی شدیدی برایشان اتفاق می افتاد و آن آسیب باعث می شد نتوانند وظایف خود را که مثلا کشاورزی، دامداری، شکار و… بود را انجام بدهند.

به عبارتی سلامتی، فقط سلامت جسمانی تعریف می شد و از این جهت مهم بود که آسیب آن با فعالیت های روزمره تداخل پیدا میکرد.

به عبارتی خود سلامتی به ذات اهمیت نداشت و چون باعث اختلال در فرایند روزمره زندگی می شد، جهت درمان آن و نه پیشگیری، انسان به آن می پرداخت.

بله، درمان نه پیشگیری. یعنی حتی برای سلامتی جسم که شرط لازم برای انجام کارهای روزمره و برآوردن نیازهای زندگی بود فقط جهت درمان اقدام می کردند وپیشگیری معنی و مفهومی نداشت.

به تدریج علم پیشرفت کرد، آگاهی عمومی افزایش یافت و در دهه های اخیر، انسانها فهمیدند که جسم قبل از اینکه دچار آسیب یا همان بیماری شود باید تحت محافظت قرار بگیرد، به عبارتی پیشگیری مفهوم یافت.

با پیشرفت علم پزشکی و سایرعلوم وابسته مانند اقدامات پاراکلینیک و مهندسی پزشکی، گونه انسان توانست از مفهومی به نام پیشگیری بهره ببرد و با توجه به بررسی های جامعه شناختی ومسائل اقتصادی کلان، اثبات شد که پیشگیری بهتر از درمان است و به تدریج این شعار که “پیشگیری بهتر از درمان” از کشور های توسعه یافته به کشورهای در حال توسعه و جهان سوم انتقال یافت و گونه بشردرعمل متوجه شد که پیشگیری بیماری های جسمی هم از لحاظ مادی و هم معنوی و هم در سطح کلان و هم در سطح خرد نسبت به درمان بیماری های جسمی به نفع او می باشد.

اما برای دست یافتن به این واقعیت بهای زیادی توسط گونه بشر پرداخت شد.

هزینه های درمان، معلولیت همیشگی، از کار افتادگی زودرس قبل از بازنشستگی، عدم توانایی در درمان بیماری جسمی بدلیل دیر تشخیص داده شدن بیماری و… قسمتی از هزینه های پرداختی انسان بود.

بدنبال آن و به همین منوال انسان امروز متوجه شد که فقط بیماری جسمی نیست که در زندگی وی اهمیت دارد بلکه بیماری های روحی نیز در صورت عدم پیشگیری و عدم درمان به موقع هزینه های هنگفتی را متوجه فرد و جامعه می کند و چه بسا که عواقب و عوارض بیماری های روحی بیشتر از بیماری های جسمی نیز باشد.

لذا کم کم توجه به روان انسان ها و پیشگیری و درمان بیماری های روان در اولویت قرار گرفت.

اما افسوس که خیلی زود دیر می شود، آری باز هم انسان هزینه های زیادی را پرداخت تا به اهمیت بهداشت روان پی ببرد.

افسردگی، اضطراب، وسواس، خودبیمارانگاری، اختلال تمرکز، بیش فعالی کودکان (ADHD)، اختلالات خواب و… بیماری و اختلالات روان انسان بودند که دیرمورد توجه قرار گرفتند و انسان های زیادی را در کام خود فرو بردند و ناتوانی های غیر قابل بازگشت بر گونه انسان تحمیل کردند.

و اما بی توجهی دیگری در کشورهای در حال توسعه و جهان سوم در حال اتفاق است که عوارض آن در زمان کوتاهی خود را نمایان خواهد ساخت و شاید برای بسیاری ازعوارض آن دیگر نتوان کاری انجام داد.

فراموش کردن و نادیده گرفتن فرآیند AGING ( پیری) که از مهمترین عوارض آن، تاثیر روی یکی از بزرگترین ارگان های بدن یعنی پوست است، مسئله ای که مورد غفلت واقع شده است.

اگر می خواهید عوارض این فراموش کاری را بشناسید و بدانید چه خطر های مادی و معنوی گونه انسان را در این زمینه تهدید می کند و پیشگیری و درمان آن چگونه است بقیه پست های ما را دنبال کنید.